Dopiero w XIX wieku stawia się choinki w dużych ilościach na terenie Niemiec, zaczynając od bardziej zamożnych warstw oraz kościoła i szkół. Ale już na początku XX wieku choinka była wszechobecna jako główny symbol Bożego Narodzenia. Jej rozpowszechnienie jest ściśle powiązane z powstającym świętem Bożego Narodzenia jako uroczystość rodzinna.

W prawie wszystkich kulturach istnieją formy ubóstwiania drzew a także Słońca i światła. Poprzednikami choinek były germańskie obyczaje związane z zimowym przesileniem Słońca polegające między innymi na uroczystym ustawianiu „zimowych drzewek”. Były to gałęzie drzew owocowych – doprowadzone do kwitnięcia poprzez ciepło – oraz gałązie wiecznozielonych drzew jako symbole ochrony i płodności. Te zielone gałęzie coraz bardziej się przyjmowały. Od XVI wieku zaczęto ustawiać „zimowe drzewko” jako poprzednik choinki w ramach domowych uroczystości. Tak więc choinka może uchodzić za nową interpretację i przekszatałconą formę starych germańskich obyczajów i ich stopienie się z chrześcijańskimi obyczajami.

Od XVII wieku mnożą się pierwsze doniesienia z Alzacji, ze Śląska oraz z Niemiec północnych na temat choinek przyozdobionych jabłkami, piernikami i świeczkami. Pierwsze przemysłowo wyprodukowane ozdoby choinkowe powstały około 1870 roku. Również z tego okresu pochodzi pierwszy patent na stojak do choinki. Dzisiaj choinka jest integralną częścią obchodów święta Bożego Narodzenia i centralnym punktem uroczystości rodzinnej.